Əclaf

Bakı düşündürür

the sakhavat — Sat, 28 Jan 2012 22:57:48 +0000

Hərdən düşünməmək haqqında düşünürəm.Fikirləşirəm ki,nə yaxşı olardı heç düşünməyəsən.Ətrafında baş verənlərə tam laqeyd yanaşasan.Heç nəyi vecinə almayasan,küçədə zəif bir balacanı döyən uşaqlara fikir verməyəsən,yolda şikəst,əlil birinin dilənməsi ürəyini heç ağrıtmaya,yolu keçərkən balaca oğlunun əlindən tutan ataya gözləri yaşla dolaraq baxan yetimə acımayasan.Bunlara adi hal kimi baxmaq necə rahat olardı.Necə rahat olardı bunları görüb gülə-gülə ötüb keçəsən.Amma olmur.Elə bunları düşünə-düşünə düşünməmək haqqında olan düşüncələr puça gedir.Bakıda hər addımbaşı gördüyün hadisələrə şeir,roman yazmaq olar.Bakı- arvadını döyən və hər yerdə şərəfdən,qeyrətdən dəm vuran ~~kişi~~di.Bakı rayondan gələn və günlərlə ac yatan tələbədi.Bakı səhər xəstə anasını ziyarət edən,ölmüş atasının qəbrinə gül almaq üçün gecələr çətin və ağır iş gününə başlayan fahişədi.Bakı toy gününə qədər üzünü görmədiyi kişiyə ərə gedən bədbəxt gəlindi.Bakı səhərdən axşama kimi iş tapa bilməyərək evə qayıdan ac körpələri olan ailə başçısıdı.Bakı parklardakı göyərçinlərə daş atan uşaqdı.Və bu möhtəşəm,doqquz iqlim qurşağında yerləşən,tarixən mühüm ticarət yolları üzərində yer alan,bizim üçün çox vacib olan Eurovisiona ev sahibliyi edən Bakıda mən də bir hadisənin şahidi olmuşam.Bir dəfə metro ilə harasa gedirdim.Yenə də insanlar bir-birinin üstündə oturmuşdu.Yenə də vaqonların ortaları boş idi.Yenə də hamı qapıya sıxılmışdı.Yenə də “Qapılar bağlanır,növbəti stansiya jhfjsdfgjmfk” səsi gəldi.Elə bu vaxt bir yaşlı kişi üçün qapını tutub saxladılar və o mindi.Bu anda basabasdan əsəbləri pozulmuş bir cavan oğlan qışqıra-qışqıra dedi: “Nolub ay dayı,görmürsən yer yoxdu?O biri qatarı gözləyə bilmirsən?” Dayday isə sakit-sakit “Bağışla oğlum,şikəst adamam.Ayaq üstə çox dayana bilmirəm”.Gözləri ilə əlindəki əsanı göstərdi.Bu an sanki zaman dayandı,ətrafda hər şey,hər kəs,hətta hadisələr dondu.Birtəhər başımı qaldırıb oğlanın gözlərinə baxdım. Gözləri dolmuşdu.Kirpiklərini qırpsaydı gözlərindən sel axacaqdı.Həmin vaxt onun yerində olmaq istədim.Çünki onun nə düşündüyünü bilmək üçün həmin vaxt,hamin situasiyada onun yerində olmalı idim.Onda düşündüm ki,nə yaxşı olardı ki,dünyadakı bütün insanlar bu vaqonda olaydı.Və onda düşünməmək haqqında fikirlərimin üstündən xətt çəkdim.

Picture by Paul Kuczynski

Çərpələng uçuran (The Kite Runner)

the sakhavat — Mon, 16 Jan 2012 23:23:51 +0000

Qərara almışam ki,bundan sonra sevdiyim müəlliflərin sevdiyim əsərlərini və təsirləndiyim filmlərin qısa icmalını burda paylaşım.İlk olaraq tanınmış əfqan yazıçısı Xalid Hüseyninin müəllifi olduğu “Çərpələng uçuran” romanı haqqında yazacam.O gün filmini izlədim.Əla alınıb.Hətta 32-ci dəqiqəsində gözlərim dolmuşdu Başladıq

Hadisələr Kabulda baş verir.Sovet qoşunlarının hücumu ərəfəsində.Əsərin qəhrəmanları ayrı-ayrı kastalara mənsub iki yeniyetmə-Əmir və Həsəndir.Əmir zəngin bir ailənin üzvü,anti-kommunist fikirlərlə çıxış edən bir atanın(Baba) ,Həsən isə onların xidmətçisinin(Əli) oğludur.Lakin onlar süd qardaşlarıdır.Əmir Puştun,Həsən isə Həzairilər qəbiləsindəndir.Bu iki qəbilə bir-biri ilə düşməndilər.Lakin bu onların dostluğuna heç bir maneəlik törətmir.Həsən Əmirə çox sadiqdi.Onların günü hekayə oxumaq və çərpələng uçurmaqla keçir.Həsən çərpələng uçduqdan sonra onun şəhərin hansı nöqtəsində olduğunu həmişə bilirdi.Heç vaxt da yanılmırdı.Həmişə təyin etdiyi yerə gəlir və çərpələng uçaraq düz onun qabağında yerə enirdi.Bir dəfə Həsən Əmirin çərpələngini axtara-axtara şəhərdən kənara çıxır, çərpələngi tapır. Tapdığı anda onun qarşısını qatı düşməni Asəf kəsir. Asəf dəstəsi ilə Həsənin başının üstünü alır. Həsəni axtaran Əmir də onların qarşılaşmasının şahididir, amma özünün burada olduğunu sezdirmir və kənardan onları izləyir. Asəf Həsəndən tələb edir ki, Əmirin çərpələngini ona versin. Sədaqətli dost bunu qəbul etmir. Əvəzində isə Asəf və onun dəstəsi tərəfindən zorlanmaya məruz qalır. Bu ürəkağrıdıcı səhnəni kənardan izləyən, qorxusundan səsini belə çıxarmayan Əmir sonralar bunu heç cür özünə bağışlaya bilmir.Davamını yazmıram.Özünüz oxuyun və ya özünüz filminə baxın və özünüz həyəcanlanın.Hərdən ağlayın.

Bu möhtəşəm sənət əsərindən ən çox yadımda qalanlar:

Həyat elə həyatdır. Bu sizin üçün kino deyil. Ələlxüsus hind kinosu.

Oğurluq. O – bütün günahların özəyidir. Qatil həyat oğurlayır. Arvadının əlindən ər haqqını, övladlarından ata haqqını alır. Yalançı başqalarının doğruluq haqqını mənimsəyir. Yaramaz isə düzgünlük haqqını.

Görünməyən Dahi

the sakhavat — Fri, 13 Jan 2012 21:05:02 +0000

Qədim hind fəlsəfi traktatlarının birində belə bir kəlam var “Dahilər üçün üç şeydən biri labüddür:Ya gənc yaşında ölmək,ya sonsuz olmaq,ya da ehtiyac içindı yaşamaq”

Çox doğru həqiqətdir.Amma heyf ki,qədim mütəfəkkir bu yazılmamış qəribə qanunun səbəbini izah etmir.Bəs axı niyə belə olur?Özü də cüzi fərq və tək-tək istisnalar nəzərə alınmasa dünyanın hər yerində.Axı niyə olmazın ehtiyac və müsibətlər içində ömürlərini başa vuran fransız impressionistlərinin heç kim tərəfindən ən ucuz qiymətə də alinmayan əsərlərinin yüz minlərlə qiymətə satılması üçün mütləq onların ölməsi vacibdir?

Niye dahilərə qarşı kor olan ataların səhvlərini düzəltnək mütləq oğulların öhdəsinə düşür?Həmin oğulların ki,özləri də öz həmyaşıdları,müasirləri olan adsız-sansız istedadlara qarşı kor olurlar?Niyə bu qanun bu qədər universal,dəyişməz və əbədidir?

Kütlə böyüklüyü görmür,görə bilmir.Görə bilənlər isə görmək istəmir,görmək istəmədiyindən guya heç nə yoxdur.Çünki “görünməzlərin “ görünməsi onlara sərf eləmir və onlar instiktiv olaraq əllərində olan bütün vasitələrlə çalışırlar ki,həmin görünməyən dahilər beləcə,həmişəlik görünməz olaraq qalsınlar.

Həyatda “gözəgörünməz” və ya bədbəxt olmaq üçün sadəcə həssas olmaq və ya hər hansı gözəlliyə heyran olmaq kifayətdir.

Bu belə olub ,belə də olub qalacaq.

Mirzə Şəfi də belə “görünməzlərdən” biri olub və onun taleyi məhz buna görə məni məftun elədi.Nə isə uzun sözün qısası Əlisa Nicatın “Gəncəli müdrik” kitabını oxuyun və görünməyən dahini görün.

Imtahan zad (hekayə)

the sakhavat — Wed, 11 Jan 2012 00:05:02 +0000

Səhər yuxudan heç öyrəşmədiyi vaxtda güc-bəla ilə oyanmışdı.Səbəb isə bu gün Mühasibatdan olacaq imtahan idi.Durub-durmamaq arasında çox çətin seçim etməli idi.Uzun sürən mübarizədən sonra yataqdan ayrıldı və geyinmək,yuyunmaq,səhər yeməyi yemək kimi darıxdırıcı işlərdən sonra evi tərk etdi.Bu gün çox gözəl əhval-ruhiyyədə idi.Hələ məhəlləyə düşəndə təsadüfən rastlaşdığı Yadigar müəllimi həmişəki adətinə sadiq qalaraq ironiya ilə tərifləməyə başladı.Yazıq kişini ələ salmaq ona ekstra həzz verirdi.Və ondan ayrılıb gülümsəyərək dayanacağa gəldi.Avtobusa mindi.Avtobusu qulaqcıqsız təsəvvür edə bilmirdi.Həmişə avtobusda qulağında nauşnik olardı.Yenə də avtobusda insanlar bir-birinin üstündə oturmuşdular.Sürücü isə bir ucdan sərnişin mindirmək hayında idi.Sərnişinlərin etiraz və şikayətlərini sürücü heç sükanına da almırdı.Birdən o qəhrəmanlıq etmək istədi.Həm də kefi yaxşı idi.Və sürücüyə dediyi “Sür get də..Gözün doysun..Bir-birimizin üstündə gedirik e,xeberin var?…Özün rahat yerdə oturmusan,bizi zadıva da almırsan” kimi sözlərdən sonra avtobus tərpənməyə başladı.Avtobusda bir anda ən hörmətli adam məhz o oldu.Qəhrəman..Zorro zad.Hamı ona elə bil minnətdarlıq edirdi və bu onun xoşuna gelirdi desək yanılmarıq.

Və budur o artıq avtobusdan düşüb universitetin həyətində əli cibində,nauşnik,qulaqda,həmişəki kimi sevimli papağı başında,qulaq asdığı mahnını fit çala-çala ifa edərək əsas korpusa yaxınlaşır.Nə isə.. artıq imtahan otağındadı..İmtahandan əvvəl olan həyəcan tələbə yoldaşlarında hiss olunur.Ancaq onun heç nə elə bil vecinə deyil.Onsuzda bilir ki,imtahandan kəsilməyəcək.Otaqdakı bütün uşaqlarla zarafat zad eləmək,hərdən nəzarətçiyə söz atmaq zad.Elə bil ki,imtahana cəmi 1 mövzu öyrənib gələn tələbə o deyil.Bəli bir.Cəmi bir mövzu.O da ki,Mühasibatin predmeti idi nə idi adını da heç bilmirdi.

Nə isə hamı bilet çəkib yerində oturdu.Nəzarətçi orda nə isə izah edəndə o yenə arxadakılarla zarafatlaşırdı.Birdən nəzarətçi:

-Ayə,qulaq as bura.Bunları sanqa görə başa salırıq.

-Onsuzda bilirəm də.Əvvəllər də imtahan vermişəm.Qulaq asmamaq hüququm var.

Və nəzarətçi susdu..Və qıraqdan bəziləri ona fitva verməyə başladı.Və bu ona ləzət elədi.Və o yenə istədi ki,nəzarətçiyə söz atsın.Və Və Və -ləri uzatmaq da olar……

İmtahanın bitməsinə 20 dəqiqə qalıb.Hamı artıq çıxıb otaqdan.Cəmi 7 nəfər qalıb.Nəzarətçilərdən biri deyəsən evdə uşaq əmizdirməyə tələsirdi.Belə deyir:

-Sizə 3 saat vaxt verilib ,bu o demıkdir ki,3 saatın hamısını burda oturmalısız?6 saat versəydilər yenə axıra kimi oturacaqdınız?

Mən yenə qəhrəmanlıq edərək özümü ortaya soxdum:

-Siz istəyirsiz ki ,biz tez yazıb gedək və siz də evə çıxıb gedəsiz?Bu yaxşılığı sizə edərəm heç?

Sükut.Heç kim heç nə danışmır..Nə isə belə qəhrəmanlıqlar çox oldu.O vaxt ki ,səhər Zaur zəng edib 3 sözdən ibarət cümlə dedi bütün bu “qəhrəmanliqlar” unuduldu.Bu 3 sözlü cümlə onun 10 dəqiqə tərpənmədən yerində dayanmağına səbəb olmuşdu.Ox kimi ürəyinə girmişdi.Özünü aciz biri olmasını düşündürməyə vadar etmişdi.Cümlə təxminən belə səslənirdi:

-Səxavət,imtahandan kəsilmisən….

Etiraflarım(Tam Məxfi)

the sakhavat — Thu, 15 Dec 2011 21:30:42 +0000

Etiraf edirəm ki,bloqlarda etiraf həftasi olduğunu dünən oyrənmişəm..Ən xoşuma gələn etiraflar Ra Sim O,Etibar bir də Cavida Aganin etirafları oldu..İndi də mən etirtaf edim
• Etiraf edirəm ki,etiraf etməyi xoşlamıram
• Etiraf edirəm ki,səhərlər qoğalla çay içməyi sevirəm
• Etiraf edirəm ki,indiyə kimi ancaq bir “Bədbəxt”i sevmişəm
• Etiraf edirəm ki,heç vaxt telefonumda porno videolar olmayıb
• Etiraf edirəm ki,uşaq vaxtı soyuducunun qapısını bağladıqdan sonra təzədən açıb işığın sönüb-sönmədiyini yoxlayırdım.
• Etiraf edirəm ki,hərdən gecə yatanda o “Bədbəxt” i qucaqlayıb yatıram.
• Etiraf edirəm ki,biologiya fakultəsindəki Ləman adlı qız mənə pozitiv enerji verir.
• Etiraf edirəm ki,haçansa dinə qayıtsam islamı seçməyəcəm
• Etiraf edirəm ki,gecə itlərin səsi gələndə qorxuram
• Etiraf edirəm ki,hələ də cizgi filmlərinə baxıram
• Etiraf edirəm ki,indiyə qədər Yaqub kimi səmimi dostum olmayıb
• Etiraf edirəm ki,hərdən həmin biologiya fakultesinde oxuyan qiza yaxinlaşıb ürəyimdən keçəni demək və heç bir cavab gözləmədən tez ondan uzaqlaşmaq istəyirəm
• Etiraf edirəm ki,Hatico filminə baxanda ağlamışdım
• Etiraf edirəm ki,porno videolar haqqında dediyim etiraf yalandı
• Etiraf edirəm ki,etiraflarım heç kimə maraqlı deyil )))

Ordan-Burdan

the sakhavat — Sun, 04 Dec 2011 17:32:21 +0000

Bekaram.Necə olduğum barədə düşünürəm.Yaxşıyam yoxsa Pis?Ümumiyyətlə həyatda hər şey nisbidir.Həmçinin yaxşı və pis olmaq.Mütləq anlayış çox absurd anlayışdır.Kimlərəsə görə yaxşısan ,kimlərəsə görə pis.Belə baxanda pis olmağın nəyi pisdir ki?və ya yaxşı olmağın nəyi yaxşıdır?Heç kim izah edə bilmir.Sadəcə fikir formalaşıb ki,”Yaxşı oğlan yaxşı olar” zad.Nə bilim ala.Özünüz necəsiz e.Həyatdı da yaşayırıq.Yaşamağa da məcburuq.Elə bil başqa şansımız var?Fikirlərim o qədər ziddiyyət təşkil edır ki,bilmirəm doğurdan da Reinkarnasiya və Karma olsaydı (bəlkə də var) bir sonrakı həyatiımda milyoner xoşbəxt biri,yoxsa torpaqda eşələnən qara soxulcan olardım?Həyat heç də ucuz fahişə deyil..Əksinə bahalı,hamı tərəfindən arzu olunan,lakin bəzilərinə qismət olan bahalı fahişə.Hansı ki,bir səhər oyananda görəcəksən ki,əlində olan bütün varyoxunu oğurlayıb,çarpayının başına da bir “ Fuck “ sözündən ibarət məktub qoyaraq rədd olub gedib.Hələ utanmayıb orta barmağı xatırladan bir şəkil də çəkib qapıya.Amma həyat elə pis olduğu üçün yaxşıdı.Ən azından varlığını,mövcud olamasını bizə düşündürməyə məcbur edir.Gülümsayin dostlar  .Həyatın üzünə,sırf inad olsun deyə,prinsipə gülümsəyin..Gülməyin ,gülümsəyin 

Ölkəni Tikənlər

the sakhavat — Sun, 16 Oct 2011 15:06:18 +0000

Bir gün Dəlixanaya komissiya heyəti gəlir.Bir-bir dəliləri yoxlamağa başlayırlar.Onlara bir neçə sual verib,həqiqətən dəli olub-olmadıqlarını yoxlayırlar.Dəlinin birinə şəkil göstərib soruşurlar:
-Bu kimin şəkilidi?
-Azərbaycanın keçmiş prezidenti Heydər Əliyevin
-O ne edib?
-O,Azərbaycanı tikməyə başlayıb.
Komissiya təəccüblənib ikinci şəkli göstərərək soruşur.
-Bəs bu kimin şəklidi?
-İndiki prezident İlham Əliyevin.
-Bəs o nə edir?
-O da Azərbaycanı tikməkdə davam edir.
Təəccüb içində qalan komissiya digər bir şəkli göstərərək soruşur.
-Bəs bu kimdi?
-Bu bizim gələcək prezidentimiz balaca Heydər.
-Bəs o nə edəcək?
-O da ölkəmizi gələcəkdə tikəcək.
Komissiya üzvləri qərara alırlar ki,bu “dəli”ni dəlixanadan azad etsinlər.
Çıxanda komissiya üzvlərindən biri dönüb “dəli”dən soruşur:
-Adın nə oldu sənin?
-Tüleyman

Hamısı Öldü

the sakhavat — Sat, 24 Sep 2011 18:41:39 +0000

On səkkiz illik suçlu bədənim
Çətinlik çəkmədən bir anda öldü
Ağılsız dahilərin dediyi kimi
Ən yaxşı dərman olan zaman da öldü

Onsuz da ölmüş olan paslı fikirlər
Bayıra çıxmadan dilimdə öldü
Bir dəfə ölənlər bir də ölərmiş
Heç vaxt inanmazdım,önümdə öldü

Nifrətə yol açan bəsit şübhələr
Dostumun bir kəskin sözünə öldü
Heç nə anlamayan sevgi hisslərim
Elə heç nə anlamadan öz-özünə öldü

İçimdə yaranan məhbus düşüncə
İçimdə yaranan qəfəsdə öldü
Necə yaşamağı mən öyrənincə
İnan ki yaşamağa həvəs də öldü

Pessimist deyiləm,həqiqətdi bu
Həqiqət deyə-deyə həqiqət öldü
Güzgüyə baxanda qorxub,hürkdüyüm
Mənasız yaşayan səxavət öldü…………

İnanın ki,bu şeiri şən əhval -ruhiyyədə yazmışam..Bu hisslərə qapılmaram heç vaxt..Yenə deyirəm..MIRTA yazıram

“Maraqlı” Eyniliklər

the sakhavat — Sat, 17 Sep 2011 20:55:00 +0000

Dünən mırta yazdığım yazıdan sonra fikirləşdim görüm nə yazım.Fikirləşdim ki,dünəndən bu günə nə dəyişib ki?Belə baxanda heç nə.Təqvimdəki ikirəqəmli ədəddən başqa heç nə.O da çox dəyişməyib ha.Cəmi 1 rəqəm artıb.Dəyişən bir dənə budu.Dünən nə etmişdimsə bu gün də həmin etdiklərimi zooparkdakı meymun kimi sırtıq-sırtıq təkrarlayıram.Hər günüm eynidi.Konkret sistematika olmasa da hər gün bir eynilik kimi hopub həyatıma.Eyni şeylər təkrar olur.Sadəcə növbələri ola bilər ki dəyişsin.Məsələn: ola bilər ki,dünən yeməkdən sonra kitab oxudum.Bu gün isə əksinə kitab oxuduqdan sonra yeməyə gedim.Amma nəticə eynidi.İkisində də biliyin artır,qarnın isə doyur.Fərqi yoxdu hansı birincidi.Necə ki,bəzi “uzaqgörən” qızlar ərə gedir sonra başlayırlar sevməyə,lakin bəziləri sevir sonra ərə gedirlər.Belədi ki,hər ikisi qaynana evində qab yuyub,uşaq yedizdirməyə gedirlər.Ona oxşar bir şey.
Hiss edirəm ki,mövzudan addım-addım uzaqlaşıram.Bu addım-addım uzaqlaşmanı hiss etdirməmək üçün həmin addımları atarkən qoyduğum izlərin üstünə ayaq basıb geri qayıdıram.Həəə..harda qalmışdıq? Hər gün təkrarlanan,heç bir nəzəri hissəsi olmayan periodiklikdə.O periodiklik ki,bizi həyatdan usandırır.Ən primitiv misallara əl atacağam.Elə “primitiv”lər “pik”ləri yaradır.Məsələn:Səhər yataqdan qalxırıq ki dərsə yaxud işə gedək.100% hamı telefonun budilniki ilə özünü yuxudan ayırır.Bu da eynilik nəzəriyyəsinin əsas hissəsidir..Sonra birbaşa əl-üz yumaq,səhər yeməyi,geyinmək,evdən çıxmaq və nəhayət ən “maraqlı” eynilik olan nəqliyyat sərgüzəştləri.Pahoo..Kimya elminə belə məlum olmayan, ekskluziv fransız ətirlərinin prototipi olan naməlum qoxular,qabağında uşaqlı xanım ola-ola rahatca oturan panyatkalı qaqaşlar(hələ utanmaz-utanmaz uşaqla oynayırlar da),ayaq tapdalamağı adi hal kimi qəbul edən daydaylar.Elə bil ki ,bu belə də olmalıdır.Bunlar nəqliyyatın standart eynilikləridi.İstər avtobus istərsə də metro.Və nəhayət dərs və ya iş və ya başqa harasa.Şəxsən mən dərsdə məcburi otururam.Dalımı məcbur olub partaya yapışdırıram ki,LB-lərim çox olmasın.Bu bütün tələbələrin fenomenal eyniliyidi.Axşam da evə gəlib səhər etdiklərini qismən təkrarlayıb,bir az da mənalı qutuya(TV) baxıb bezirsən və yatağa yaxınlaşıb ,başını yastığa atıb ölürsən..Onsuzda bütün bu eyniliklər bizi mənəvi ölümə aparır…Çalışın ölməyin!!

İlk yazım!!!

the sakhavat — Fri, 16 Sep 2011 18:27:11 +0000

Düzünü desəm “Wordpress.com” dakı hesabımı 4 ay əvvəl təsadüfi olaraq dostumun Face səhifesində görüb açmışam.Heç yazmaq fikrim olmayıb da.Soruşacaqsınız ki “bəs niyə hesab açmisan?”..Cavab verirəm “MIRTA”..Və bugün dostumun bloqunda “ciddi” yazılmış yazını oxuyanda gülmək instinktimi saxlaya bilmədim.Qarnım doyana kimi güldüm..Əgər belələri özlərinə bloqqer deyirlərsə onda mən nə bilim Meqastaram ki..Amma vacib olanı deyim ki,mən bloqqer deyiləm..Necə ki,hər dərs deyən ali təhsilli insan – müəllim,hər mahnı dınqıldadan-müğənni deyil, eləcə də hər bloq yazana da blogger demək sadəlövhlüyün pik səviyyəsi olar məncə…İlk yazımın adını çox fikirləşdim.Yüksək səviyyəli dərs tədris olunan universitetimizdə dərsdə oturarkən,evdə “mədəniyyət kabinə”sində Əhmədağanı çağırarkən,Dostoyevskini oxuyarkən və s. fikirləşdim.Və qərara gəldim ki ,ilk yazımın adı elə “İlk yazım”olsun.Bütün yazılar hörmətinin 60%-ni adlarına görə qazanırlar.Ona görə də qeyri-adi ad qoymaq istəmədim ki,sonra qınanmayım.
Niyə hamını blog yazmaq ehtirası bürüyüb?!
Maraqlı sualdı:Amma dərindən fikirləşsək cavablar çox primitivdir.Beyindəki fikirlərin kiçik diametrə malik olan beyin üçün darlıq etdiyindən??!! Yooox.. Elə deyil..Burda tükdən də incə,insanı skeletdən də incələşdirən əttökən məqamlar var..Bəziləri dostlarının yanında Nietzsche kimi görsənmək üçün,bəziləri üzv olduğu təşkilatın,partiyanın təbliği üçün,bəziləri öz ürəyindən keçən əttökən səmimi hissləri uşaq həssaslığı ilə paylaşmaq üçün,bəziləri isə sadəcə olaraq bekar olduqları üçün və s.Bu “bəzilər”in sayını artırmaq da olar.Amma mən –əvvəldə dediyim kimi “MIRTA”.Blogger rütbəsini daşıyan məmur deyiləm mən.İlk yazım olan “İlk yazım”a da burda nöqtə qoymaq istəyirəm….Ardı olsa da olar,olmasa da.
P.S “Hər kəs öz klarnetini çalsın” kimi frazanı soxuşdurmayın mənə.Mırta yazıram.
Deyiləm blogger, deyiləm yazar
Mənə ilişən özünə quyu qazar